سلام بر آباجی ها و دادا ها

اسفند 86 اولین پست رو توی این وبلاگ نوشتم. راستیاتش اصلا نمیدونستم که چی باید بنویسم. یعنی میدونستم چی بنویسم ولی نمیدونستم چطوری بنویسم. بعدش ییهو هی نوشتنم اومد و این شد که الان فکر کنم از چهار سال 5 ماه کم اینجا نوشتم.
الان دیگه پیر شدم و موهام رنگ دندونام شده. بعد از یک سال و نیم زندگی تو خارجه فارسی هم که کلّهم اجمعین یادم رفته! اینه که دیگه فکر نکنم اینجا بنویسم. خودم این وبلاگ رو دوست داشتم چون فکر کنم یک اثر هنری در زمینه ادبیات فارسی بود!! (مرسی خود تحویل گیر بینی). حالا هی بگین من از خودم متشکرم ولی اینو من نگفتم یکی که فارسیش خوب بود گفت!! تازه من خودم اینو وقتی باور کردم که دیدم وبلاگ نویسندگانی از اهالی باشتین سبک نوشتنشون در طی زمان تغییر کرد و مثل این وبلاگ شد (همش هم اتفاقی!!!).

آقا خلاصه از طرف ما به همه ، به خصوص به ننه بچه ها!، سلام برسونین. اگه باز خواستین همدیگه رو ببینیم بیاین www.LearnAboutAustralia.com . اینجا دیگه میشه خونه جدید و البته به زبان شیرین ولی سخت انگلیسی! من انگلیسیم خوب نیست و چپل چلاق مینویسم. بیاین کامنت بزارین و انگلیسی چپل چلاق بنویسین. کسی نیست ازش خجالت بکشین چون همه مثل همیم. به قول پدر شیر فرهاد مهم انسانیت بید که هیچکدوم نداشته بیدیم :)

شاید یه روز فارسی خونم کم شد دوباره فارسی نوشتم ولی احتمالش کمه.

عزت زیاد
عارف الهایکر
ذی نوامبر 2011